دیشب ِکرِکریه وبلاگی را زدم پایین

از حول دکان داری وبلاگ همین جوری اسمی گذاشتم و چند خطی نوشته.

اما شب ازترس آینده و سئوال جواب های ...............خوابم نبرد.

جوان های آینده که احترام سرشان نمی شود،نه پدر می شناسند،نه مادرو نه حرف

حساب(2-2).

باید برایشان اسمی گذاشت که جای گلایه ای نمانده باشد،

نگویندهویت ما مانده پشت این اسم و قحطی اسم بودو............ و طوری که در سازمان ثبت احوال هم هنگام گرفتن شناسنامه با کارمند آنجا دعوایمان نشود.آخر تمام اقوام کشور کهن (ایران)و مخصوصا ترکان این دیار باید اسم فرزندانشان فارسی باشد،آن هم فارسی دری.

بگذرم از سیاست بالانشینان،و این بو که من اسم وبلاگم را از آخرین رویا بردم به آنو. البته درانتخاب ابن اسم با کارمند ثبت حسابی دعوایم شد.درباره آنودر نوشته های بعد توضیح خواهم داد.